# Absolutismeꜛ

Absolutisme of zelfstandigheidꜛ is de leer dat zaken een werkelijkheid hebben die het individu overstijgt.

Het is mogelijk relativist te zijn op één, en absolutist op een ander gebied: „Alles wat je toevallig mooi vindt is ook mooi voor jou, maar niet is alles wat je toevallig moreel vindt ook moreel voor jou” — estethisch relativisme met ethisch absolutisme.

De term realismeꜛ zonder qualificatie is vrij zinloos, want het zegt dat men gelooft in de realiteit van wat werkelijk is — in de praktijk betekent dat hooguit dat die ander echt vindt wat ik ook echt vind, en „ik ben een realist” is nagenoeg tautologisch. Met qualificatie is de term wel heel zinvol: een ethisch realist gelooft in een werkelijke, onafhankelijke ethiek; een Platonisch realist gelooft in de werkelijkheid van Platonische ideeënꜛ, en zo voort.

((Toevoegen:

Orde: de aard van natuurwetten.

Absolutisme
  Immanente wet: de aard van de dingen maakt dat ze zich gedragen zoals ze zich gedragen.
  Opgelegde wet: een externe macht stuurt de dingen. (Transcendent aan de bestuurde dingen, maar niet noodzakelijk aan de wereld als geheel.)
Relativisme
  Positivisme: wetten beschrijven slechts wat waargenomen is, en hebben strict genomen geen voorspellende kracht.
  Conventionalisme: met onze wetten leggen wij structuur op aan de wereld; wij hebben vrijheid in het kiezen van die wetten.

))

Tegenwerping (Absoluut een vaag begripꜛ):
  Maar absoluut of objectief is een vaag begripꜛ. Enige mogelijke betekenissen:
  - Men is het er in feite over eens.
  - Men zou het er over eens moeten zijn.
  - Alle mogelijke rationele wezens zouden het er over eens moeten zijn.
  - Het heeft status van wet over mensen.
  - Het zou status van wet hebben over ieder mogelijk rationeel wezen.
  - Het zou zelfs in een levenloos universum bestaan.
  - Het heeft een metafysische status.
Antwoord:
  ((Te doen. De eerste optie is intersubjectiviteit; de opties met „moeten” zijn circulair als het om zede gaat (en rede reduceert tot zede); de overige vier vallen in laatste instantie samen.))

Hoe weten wij dat we de juiste bron, de juiste maatstaf, hebben? Hoe kan een ethisch maximeerder een ethisch maximaliseerder overtuigen (of omgekeerd)?